Μετεγχειρητική κήλη

Τι είναι η μετεγχειρητική κήλη;

Πρόκειται για τύπο κήλης που παρουσιάζεται μετά από ανοιχτού τύπου χειρουργική επέμβαση στο σημείο της ουλής (με πιθανότητα 5-10%), σαν αποτέλεσμα της μη φυσιολογικής σύγκλεισης των κοιλιακών τοιχωμάτων. Συνήθως είναι ευμεγέθης και υπάρχουν εκτεταμένες συμφύσεις λόγω του προηγούμενου χειρουργείου. Αν μετά την εμφάνιση της μετεγχειρητικής κήλης η χειρουργική αποκατάσταση καθυστερήσει αρκετά, η επέμβαση μπορεί να αποδειχθεί μια πραγματική πρόκληση για το Χειρουργό, καθώς τα κοιλιακά τοιχώματα συνήθως έχουν χαλαρώσει επιπλέον και οι μύες έχουν ατροφήσει, με συνέπεια την δύσκολη σύγκλεισή τους.
Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι κήλες στο κοιλιακό τοίχωμα μπορεί να προκληθούν και στο σημείο εισόδου των trocar λαπαροκοπικών ή ρομποτικών επεμβάσεων, οι οποίες όμως είναι μικρότερες σε μέγεθος αλλά και γι’ αυτό το λόγο πιο επικίνδυνες για περίσφιξη.
Επιβαρυντικοί παράγοντες για την δημιουργία των μετεγχειρητικής κήλης είναι η χρόνια πνευμονοπάθεια, η παχυσαρκία, οι προηγηθείσες επιμολύνσεις του τραύματος, η χρόνια δυσκοιλιότητα.

Τι συμπτώματα προκαλεί;

Η προβολή του περιεχομένου της κοιλιάς προς τα έξω διαμέσου του χάσματος των μυών είναι το κυρίαρχο σύμπτωμα. Λόγω των συμφύσεων από την προηγούμενη επέμβαση μπορεί να εμφανίζονται επιπλέον δυσπεπτικά ενοχλήματα, όπως ναυτία, έμετοι, ερυγές, κολικοειδή άλγη κ.α.

Πώς θεραπεύεται η μετεγχειρητική κήλη;

Στο 50% των περιπτώσεων μια μετεγχειρητική κήλη θα εμφανιστεί εντός του πρώτου έτους από την αρχική επέμβαση. Οι απώτερες κήλες οφείλονται σε δυσλειτουργία του κολλαγόνου της ουλής. Οι κήλες που εμφανίζονται πρώιμα μετά από λαπαροτομία θα πρέπει να αποκαθίστανται άμεσα, γιατί αλλιώς μεγαλώνουν γρήγορα σε διαστάσεις και τελικά καταλήγουν να αφορούν όλο το μήκος της αρχικής τομής και όσο αυξάνεται το μέγεθος της κήλης τόσο αυξάνονται οι επιπλοκές (έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 1 εκ. κήλης αυξάνονται κατά 1 % οι επιπλοκές). Επίσης, όσο υπάρχει μια τέτοια κήλη και δεν επιδιορθώνεται, ατροφούν οι ορθοί κοιλιακοί (γιατί δεν δουλεύουν πια) κάνοντας ακόμη δυσκολότερη την αποκατάσταση.

Γενικά θα πρέπει να λεχθεί ότι η αντιμετώπιση των μετεγχειρητικών κηλών δεν είναι εύκολη υπόθεση και θα πρέπει να διενεργείται από έμπειρους Χειρουργούς, με γνώση εξειδικευμένων τεχνικών σύγκλεισης-αποκατάστασης των κοιλιακών τοιχωμάτων. Η παρουσία παλιάς μεγάλης ουλής ή προηγούμενου πλέγματος αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών. Σε κάθε περίπτωση η επέμβαση γίνεται με τοποθέτηση πλέγματος και χρειάζεται στενή παρακολούθηση του ασθενούς για την αποφυγή επιπλοκών. Ανάλογα με το μέγεθος της κήλης και τη συνολική κατάσταση του ασθενούς (αναπνευστικά και καρδιολογικά νοσήματα κυρίως) επιλέγεται η ανοιχτή προσέγγιση, με τοποθέτηση του πλέγματος κάτω από τους ορθούς κοιλιακούς μυς (‘sublay’ technique) ή η λαπαροσκοπική/ρομποτική αποκατάσταση. Σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες οι ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα:

  • μικρότερη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης
  • λιγότερες λοιμώξεις χειρουργικού πεδίου και γενικότερα μετεγχειρητικές επιπλοκές
  • συντομότερη ενδονοσοκομειακή νοσηλεία
  • ταχύτερη ανάρρωση